Paola

To, co napędza Paolę, to odkrywanie: w codziennej nauce swojej córki, w poznawaniu świata i w pracy badawczej. Dostrzega też matematykę w zwykłych sytuacjach, takich jak rozkłady jazdy pociągów, systemy ogrzewania czy łóżka piętrowe. Uważa, że każdy może znaleźć własny sposób, by ją zrozumieć. W badaniach nawet ścieżka, która nie prowadzi do rezultatu, może okazać się użyteczna i otworzyć nowy kierunek.

W Villeneuve-d’Ascq, niedaleko Lille, Paola pracuje na Université Gustave Eiffel nad systemami transportu kolejowego. Obserwuje rzeczywiste problemy, takie jak opóźnienia, a następnie przekłada je na modele matematyczne. Tworzy programy do porównywania rozwiązań i dzieli się wynikami w artykułach oraz raportach. Współpracuje z przedstawicielami kolei oraz opiekuje się doktorantami i stażystami. Jej rola obejmuje także poszukiwanie finansowania i wspieranie zespołu.

Paola najpierw studiowała zarządzanie na uniwersytecie w Wenecji i wyobrażała sobie pracę w firmie. Jedna z wykładowczyń pokazała jej matematykę i informatykę. Po doświadczeniu zawodowym, które jej nie odpowiadało, rozpoczęła doktorat i odkryła przyjemność badań. Wyjechała za granicę, a potem zdecydowała się zostać we Francji. Spotkania z wykładowczynią, promotorem badań i mentorem dodały jej odwagi, by iść dalej. Zajęło jej siedem lat pracy na czas określony, zanim zdobyła stałe stanowisko.

Paola opowiada, że jako dziecku brakowało jej pewności siebie, mimo dobrych wyników. Później musiała mierzyć się z uwagami dotyczącymi jej wieku, włoskiego akcentu i tego, że jest kobietą w bardzo męskich środowiskach. Z czasem to, co ją wyróżniało, stało się częścią jej tożsamości. Jej rada dla młodych to próbować, słuchać własnego osądu i pamiętać, że błąd w obranym kierunku nie uniemożliwia zmiany. Nie trzeba wiedzieć wszystkiego, by nadal się uczyć.