Manel

Między 6. a 10. rokiem życia Manel trenuje w Tunezji gimnastykę na wysokim poziomie, poświęcając jej ponad dziesięć godzin tygodniowo. Uczy się tam, że sukces nie ma w sobie nic magicznego: ruch doskonali się dzięki powtórzeniom i treningowi. Ta dyscyplina staje się jej zasadą życiową. Kiedy jakieś zadanie sprawia jej trudność, wraca do pracy, zaczyna od nowa i nie poddaje się, zamiast czekać, aż sukces przyjdzie sam.

Przeprowadzki rodziny, związane z pracą jej ojca, już wcześnie uczą ją, że zmiana może być wzbogacającym doświadczeniem. Z czasem rozwija dużą zdolność dostosowywania się do otoczenia. W wieku 11 lat, w nowym mieście, gdzie nie ma możliwości trenowania gimnastyki, wybiera taniec. W okresie dorastania uświadamia sobie, że przyjaciele, z którymi tańczy, koleżanki i koledzy ze szkoły oraz rodzina mogą postrzegać ją na różne sposoby, mimo że ona sama pozostaje tą samą osobą. Kiedy jedno z tych środowisk staje się dla niej trudne, pozostałe zapewniają jej niezbędne wsparcie i pomagają jej nie pozwolić, by etykiety przypinane przez innych określały, kim jest.

W jej kraju nie zawsze uważa się, że młoda dziewczyna może jednocześnie tańczyć oraz być poważna i ambitna. Manel bardzo przykłada się więc do nauki, nie tylko dla siebie, lecz także z myślą o wszystkich dziewczętach, które chcą tańczyć, nie dając się zamknąć w stereotypach. W tamtym czasie zawody techniczne wciąż wydają jej się odległe, niemal nieobecne w jej wyobrażeniach o przyszłości. Jej ojciec, świadomy jej talentów, wcześniej dostrzega jej potencjał i zmienia wpis w jej karcie wyboru dalszej ścieżki kształcenia, aby skierować ją na uczelnię inżynierską. Stawia przy tym jasny warunek: jeśli chce nadal tańczyć, musi zaakceptować tę drogę. Później, na uczelni, jedna z profesorek staje się dla niej prawdziwym kobiecym wzorem w zawodach związanych z technologią — dzięki niej Manel może wreszcie wyobrazić sobie siebie w takiej roli. Postanawia wtedy dokładnie pójść w jej ślady: zrobić doktorat, a następnie sama zostać profesorką.

Aby podążać tą drogą, Manel przyjeżdża do Francji piętnaście lat temu i robi tam doktorat w laboratorium badawczym współpracującym z przemysłem. Wtedy rozumie, że praca badawcza nie jest jej powołaniem, ale organizacja i komunikacja przychodzą jej z łatwością. Kiedy trzeba przygotowywać seminaria i webinaria oraz dbać o funkcjonowanie laboratorium, dostrzega swoją wartość dodaną: pomagać innym organizować ich pracę. Około 25. roku życia odkrywa w ten sposób zarządzanie projektami.

Od tamtej pory Manel zmienia środowisko, aby nadal się uczyć: pracowała w startupach, małych i średnich firmach oraz dużej korporacji, zmieniając pracę mniej więcej co cztery lata. W STMicroelectronics, gdzie od trzech lat pracuje w Grenoble, koordynuje ekspertów rozproszonych po całym świecie. Już przygotowuje się do kolejnego etapu w firmie — z innymi produktami i innymi wyzwaniami. Dla niej małe sukcesy otwierają drogę do kolejnego poziomu.