Alyssa Oullami Jubien

Urodzona i wychowana w Nantes, początkowo kieruje się ku opiece nad innymi. Pracuje z dziećmi w żłobku i z osobami starszymi w domach opieki. Jednak choroba matki zmusza ją do przerwania nauki w szkole zawodowej: opiekuje się nią w domu, a później wspiera także ojca, kiedy zachorował. W wieku 19 lat, po śmierci matki i remisji choroby ojca, musi odnaleźć swoją drogę zawodową.

Żałoba po matce jest dla niej bardzo trudnym doświadczeniem. Mówi, że popadła w depresję i czasami się izolowała; w jej rodzinie niewiele rozmawiało się o emocjach. Powrót do aktywności zawodowej pomaga jej wychodzić z domu, spotykać innych ludzi i odzyskiwać rytm dnia. Opiera się także na swoich braciach, ojcu, starszej siostrze i kilku zaufanych przyjaciołach, jednocześnie biorąc pod swoje skrzydła młodszego, nastoletniego brata. Stopniowo uczy się nie trzymać wszystkiego w sobie.

Po uzyskaniu prawa jazdy w 2021 roku udaje się do Norauto w Saint-Herblain, aby wyrobić dowód rejestracyjny. W centrum brakuje pracowników; dyrektor podchodzi do niej i proponuje jej umowę o pracę na czas nieokreślony na stanowisku sprzedawczyni. Ma wtedy 19 lat. Nie zna jeszcze branży motoryzacyjnej, ale zgadza się spróbować. Rozmowa kwalifikacyjna odbywa się w Boże Narodzenie, a 10 stycznia 2022 roku, w wieku 20 lat, zaczyna pracę w Norauto. W ten sposób formalność administracyjna staje się początkiem nowej drogi.

W Norauto zaczyna od pracy przy kasie, a następnie szybko przechodzi do sprzedaży: zajmuje się obsługą wizyt, wycenami, telefonami i kontaktem z klientami. Zajmuje się także przyjmowaniem palet, porządkowaniem towaru i wykładaniem go na półki, zanim zaczyna bardziej angażować się w pracę warsztatu. Stopniowo przejmuje coraz więcej odpowiedzialności i wykonuje już obowiązki zastępczyni kierownika warsztatu, ale bez odpowiedniego tytułu ani odpowiadającego mu wynagrodzenia. Kiedy odmawia się jej awansu, składa wypowiedzenie, zamiast nadal o sobie zapominać.

Jej dyrektor ostatecznie przenosi ją do Saint-Nazaire. Po roku spędzonym na poznawaniu tej placówki przechodzi do warsztatu i zostaje zastępczynią kierownika warsztatu; teraz myśli już o objęciu stanowiska kierownika warsztatu. W środowisku wciąż zdominowanym przez mężczyzn nie ukrywa, że nie zna się jeszcze na wszystkim od strony mechanicznej, i prosi o możliwość nauki. Stawia na słuchanie: niektórzy współpracownicy mówią jej o rzeczach, których nie mówią kierownikowi warsztatu. Jej zdaniem kobieta może znaleźć swoje miejsce w mechanice samochodowej i wnieść inny sposób komunikowania się.