Muriel Dupont

Muriel dorasta w Jurze, wychowywana przez matkę wraz ze starszym bratem. Choć jest raczej dobrą uczennicą, trzecia klasa okazuje się dla niej trudna. Jej doradca zawodowy w nią wątpi i sugeruje jej takie opcje jak maszynopisanie. Jednak w pierwszej klasie liceum, gdy mieszka w internacie, spotyka na swojej drodze pasjonujących nauczycieli matematyki i fizyki. To przełom: w pełni się rozwija i ostatecznie zdobywa maturę o profilu ścisłym.

Jej pierwszy cel? Szybko stać się niezależną. Po uzyskaniu dyplomu z chemii, w 1996 roku zostaje zatrudniona jako techniczka w firmie Soitec. Zafascynowana projektami badawczymi, nad którymi pracuje, szybko czuje chęć pójścia o krok dalej. Przy wsparciu swojej firmy podejmuje ogromne wyzwanie: wraca na studia wieczorowe. Przez pięć lat, pracując w ciągu dnia i przechodząc przez dwie ciąże, uczy się bez wytchnienia, aby uzyskać dyplom inżynierki.

W branży technologicznej kobiet wciąż jest zbyt mało. Muriel doświadcza tego na co dzień: po powrocie z pierwszego urlopu macierzyńskiego odkrywa, że jej stanowisko zmieniono tak, aby znalazła się na nim także osoba, która ją zastępowała. Do dziś często jest jedyną kobietą podczas spotkań, w których uczestniczą dziesiątki badaczy. W obliczu tej rzeczywistości nie zniechęca się. Wręcz przeciwnie, angażuje się w działalność kolektywu „Femmes dans la Tech en Isère”, aby zachęcać młode dziewczęta do zajmowania się naukami ścisłymi, zajmowania swojego miejsca i przełamywania szklanego sufitu.

Muriel jest przekonana, że mamy kilka żyć i że trzeba próbować wszystkiego, na co ma się ochotę. Jej wytrwałość, którą jako dziecko uważała za wadę, stała się jej największą siłą. W 2018 roku, kierowana pasją dzielenia się z innymi, zdaje egzamin CAP Cuisine w trybie eksternistycznym. Równolegle z pracą inżynierki rozpoczyna nawet działalność polegającą na dostarczaniu posiłków osobom starszym! Jej przedmiot totemiczny? To maryse — kuchenny przybór, który pozwala starannie wszystko wymieszać, nie marnując niczego.