Côme

Od dzieciństwa Côme chciał zostać żołnierzem. Po maturze o profilu ścisłym ze specjalizacją matematyczną i dwóch latach nauki w programie przygotowawczym o profilu ścisłym zdaje egzamin wstępny do Saint-Cyr. Jego wybór nie dotyczy wyłącznie edukacji: wstępując do tej szkoły, zostaje żołnierzem i rozpoczyna kształcenie łączące zdobycie dyplomu akademickiego, naukę dowodzenia i przygotowanie do zawodu oficera. W ten sposób powołanie staje się początkiem jego życia zawodowego.

W Saint-Cyr Côme odbywa trzyletnie szkolenie obejmujące specjalizację inżynierską w dziedzinie mechaniki oraz semestr na Polytechnique w Palaiseau. Następnie specjalizuje się w piechocie, po czym zostaje dowódcą plutonu strzelców alpejskich w Chambéry. Przez trzy lata dowodzi zespołem liczącym około czterdziestu osób, odpowiadając za szkolenia, zarządzanie personelem i realizację misji. W Mali przez cztery i pół miesiąca towarzyszy malijskiej jednostce, pozostając w kontakcie z władzami i lokalnymi społecznościami.

Po siedmiu latach w wojsku Côme postanawia odejść w 2019 roku. Decyzja jest trudna: odnosi sukcesy i ma przed sobą obiecujące perspektywy, ale codzienność nie motywuje go już wystarczająco. Utwierdza się w tej nie zawsze rozumianej decyzji dzięki rozmowom z bliskimi, którzy pomagają mu lepiej rozeznać się w sytuacji. Następnie przeprowadza się do Lille, gdzie poznaje Thomasa, który pomaga mu powiązać doświadczenie wojskowe ze światem cywilnym, a potem przedstawić własną drogę jako spójną całość.

W cywilu pracuje jako kierownik projektu w przemyśle ciężkim, następnie w branży farmaceutycznej i w OVH. Później zostaje kierownikiem produkcji, po czym przechodzi do obszaru centrum danych, gdzie wdraża procesy dla zespołów. Ta droga nie była z góry wytyczona, ale na każdym etapie wykorzystuje to, czego nauczył się wcześniej — organizować, podejmować decyzje, wspierać ludzi i pomagać im wspólnie pracować. Dziś przede wszystkim stara się upraszczać pracę i czynić ją bardziej przejrzystą.

Sport towarzyszy Côme’owi od dzieciństwa. Uprawiał judo, tenis, a przede wszystkim siatkówkę, zanim skupił się bardziej na triathlonie. Szuka w nim okazji do przekraczania własnych granic, satysfakcji płynącej z wysiłku i spotkań z innymi. Po zmianie ścieżki zawodowej chciał wyrwać się ze sportowej rutyny i wyznaczył sobie dwuletni plan: półmaraton, bieg trailowy, maraton, a następnie Ironman. W najbardziej intensywnym okresie przygotowań trenuje około piętnastu godzin tygodniowo. Jego starty to także sposób, by wspierać stowarzyszenie i nadać sens swojemu wyzwaniu.